DUR DUVARI

 

Kodaline: High Hopes 🎶 – 23:54

Sonunda klavyenin başındayım.

Yazımı gecenin bir yarısı yazdığım için görmekte zorlanıyorum. Ilasik lazer ameliyatı olduğumdan beri gece ışıkları gözlerimi rahatsız etmeye başladı. Ama tabi ki de uzun süredir yazmamamın bahanesi bu değil J Yine çok zorlandım. Çok şey var dile getirmek istediğim. Fakat hayatta en sevmediğim şey kendimi, duygularımı deşifre etmek. Açık olmaktan korktuğum için belki de uzak durdum yazmaktan. Bilmiyorum.

Hani hayatınızda her şey mükemmeldir ve bir şey vardır sizi atacağınız adımlardan alıkoyan. Bir iç ses, bir dur duvarı. “Dur duvarı” bunu sevdiimJ işte ben o duvara çarptım her seferinde. Şöyle dedim kendime: “hande otur şükret, yazmak için dert mi arıyorsun” J. Malum mutluluğa çabuk nazar değer korkusuyla mutluyum diye çığlık da atamadım. Bilmiyorum işte yapamadım.

Değişen çok bir şey olmadı aslında. Kendimle kahve ve şarap içmeye devam ettim. En lezzetli salataları yaptım kendime. En güzel kitapları sesli sesli okudum. Kendime “space” adını verdiğim bir de tablo yaptım. Ekranın sağında ya da solunda görebilirsiniz J Bol bol meditasyon yaptım ve her seferinde “bilmem gereken ne var” diye sordum yaşadığımız bu evrene. Çok çalıştım, bloguma olmasa da dilek ve rüya defterime bol bol yazdım. Çok düşündüm. 

Çok çok hayal kurdum. Her detayına kadar ince eleyip sık dokudum hayallerimi.

Yeni şarkı listeleri oluşturdum. Ahh bir bilseniz onları dinlerken ne zaferler kazanıyorum.

Biliyorum çok yakın.

Hepsi çok yakın.

Aaaa söylemeden geçemeyeceğim; ufak bir de Almanya iş seyahatim oldu. İşime aşık olduğumdan her saniyesinin tadını çıkardım. Nürnberg sokaklarında yürürken hep en derin nefesleri aldım. Hiç bitsin istemedim inanın. Çünkü yeni başladım.

Çok dua ettim.

Çok şükrettim.

Merak ediyorum da bir yıl önce bugünü böyle hayal edebilir miydim?

Bu sefer cevabı ben veriyorumJ ASLA. Bu kadarını hayal bile edemezdim.

Fakat yine de merak etmeden duramıyorum; hayat eninde sonunda hayal dahi edemeyeceğimizden daha güzelini sunuyorsa ve bunu somut örneklerle yaşatıyorsa üzülmek neden var?

 

HANDEGÜL